Wagony pociągu rządowego
- Nadrzędna kategoria: Kolej
- Kategoria: Wagony kolejowe
- Opublikowano: niedziela, 01, kwiecień 2018 21:00
- PSMKMS
- Odsłony: 11501
Jadąc pociągiem z Krakowa do Warszawy mniej więcej w połowie trasy mijamy stację Idzikowice, na której obok różnych przedsiębiorstw związanych z koleją znajduje się również Sekcja Naprawy i Utrzymania Taboru Przewozów Regionalnych. Na torach obok niej stoją licznie elektryczne zespoły trakcyjne. Ale nie tylko. Jeszcze kilka lat temu można tam było dostrzec skład sześciu zielonych, niepozornych wagonów, które niegdyś pełniły rolę pociągu rządowego.
Pół wieku temu transport drogowy i lotniczy w naszym kraju nie był zbyt dobrze rozwinięty. Stąd najpewniejszym i najszybszym środkiem transportu była kolej. Korzystali z niej nie tylko zwykli pasażerowie, ale również przedstawiciele władz naszego państwa. Formowanie pociągu rządowego ze specjalnie przygotowanych do tego celu wagonów nie było więc w tamtym czasie niczym nadzwyczajnym. Wręcz przeciwnie, była to praktyka stosowana właściwie od początku powstania kolei żelaznej.
Także i polskie władze zdecydowały się na stworzenie takiego pociągu, złożonego z sześciu wagonów wyprodukowanych w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych. Wagony pochodziły zarówno z polskich zakładów Cegielskiego czy Pafawag, jak i z fabryki w niemieckim Goerlitz. Wśród pojazdów, które stały na stacji w Idzikowicach, znalazły się trzy wagony sypialne, dwie salonki oraz wagon restauracyjny.
Zacznijmy może od wagonów sypialnych, bo wbrew pozorom różniły się one od tradycyjnych pojazdów tego typu. Podstawową różnicą była liczba łóżek znajdujących się w przedziałach. W każdym z nich były bowiem tylko dwa łóżka. Pasażerowie mogli oczywiście skorzystać z własnej umywalki czy szafki na przybory czystości. Dodatkowo, sąsiednie przedziały można było połączyć w jeden poprzez złożenie ruchomej ścianki. W ten sposób uzyskiwało się bardzo przestronne pomieszczenie do podróży, a powstałą przestrzeń można było wykorzystać na przykład pod rozkładany stolik. W wagonie znajdował się oczywiście przedział dla obsługi, wyposażony dodatkowo w lodówkę.
Wagon restauracyjny podzielony był na część kuchenną oraz na część przeznaczoną do konsumpcji. Jeśli chodzi o kuchnię, to składała się ona z dwóch przestronnych pomieszczeń wyposażonych w kuchenki gazowe, lodówkę, zlew, czy w końcu przeróżne szafki na naczynia czy produkty żywnościowe. W przedziale przeznaczonym do konsumpcji ustawiono natomiast stoliki pod oknami z kanapami w układzie 2+2 po jednej stronie oraz 1+1 po drugiej. W połowie długości wagonu znalazło się szklane przepierzenie z artystycznym malunkiem.
Największe wrażenie robiły natomiast dwa wagony salonowe. Sporą ich część stanowił pokój konferencyjny, w którym w czasach funkcjonowania pociągu znajdował się wielki stół narad. W ścianie czołowej pomieszczenia zlokalizowany był telewizor, wieża stereo oraz odtwarzacz video. W dalszej części wagonów umieszczony był przedział - apartament. Pierwsze pomieszczenie wyposażone było w sporej wielkości łóżko, na którym wygodnie spać mogły dwie lub nawet trzy osoby. Obok usytuowana była łazienka wyposażona nie tylko w ubikację, ale również prysznic. W wagonach salonowych nie zabrakło również zwykłych przedziałów do siedzenia, a także przedziału kuchennego.
Wszystkie wagony połączone były ze sobą przy pomocy radiowęzła i telefonu. Aparaty telefoniczne znajdowały się w każdym z przedziałów. Ogrzewanie wagonów zapewniały zarówno grzejniki elektryczne, jak i piece węglowe zlokalizowane przy jednym z przedsionków. Wszystkie wagony wyposażone były w meble, naczynia czy sprzęt kuchenny. Również i te elementy zostały zachowane i były przechowywane w magazynach Przewozów Regionalnych w Łodzi.
Wagony ostatni raz wykorzystywane były kilka lat temu. W Krakowie można je było zobaczyć chociażby 3 lipca 2004 roku, gdy włączone były w skład pociągu specjalnego relacji Lwów - Wrocław. Jeden z wagonów widziałem osobiście wiele lat temu w składzie pociągu Ex Tatry do Zakopanego. Wcześniej, poza wożeniem ważnych osobistości, wykorzystywane były również do obsługi międzynarodowego pociągu Polonez relacji Warszawa - Moskwa.
W 2013 roku, gdy odwiedziliśmy stację w Idzikowicach, wszystkie sześć wagonów nie miało ważnej rewizji i stało odstawione. Właścicielem pociągu była spółka Przewozy Regionalne. Niewiele dzieliło wówczas wagony od fizycznej kasacji. Zostały uratowane, jednak ich los wciąż był niepewny. Zmiana nastąpiła w listopadzie 2015 roku. Wówczas skład sześciu wagonów wyruszył do południowo-wschodniej Polski. W Stalowej Woli odczepiono trzy wagony, które prawdopodobnie znajdują się obecnie na terenie Huty Stalowa Wola. Pozostałe pojazdy dotarły aż do stacji w Nowym Łupkowie w Bieszczadach. Są wśród nich dwa wagony sypialne oraz jeden salonowy. W wagonach swoją siedzibę zlokalizowało Bieszczadzkie Muzeum Kolejnictwa. Wagon salonowy stanowi eksponat, natomiast w wagonach sypialnych można wynająć miejsca noclegowe.
